تبليغاتX
هر خاطره خنجري است بيچاره حرير نازك دل

هر خاطره خنجري است بيچاره حرير نازك دل



پر کن پياله را

کين جام آتشين
ديري ست ره به حال خرابم نمي برد
اين جامها -که در پي هم مي شود تهي-
درياي آتش است که ريزم به کام خويش،
گرداب مي ربايد و، آبم نمي برد!
           

من، با سمند سرکش و جادويي شراب،
تا بي کران عالم پندار رفته ام
تا دشت پر ستارۀ انديشه هاي گرم
تا مرز ناشناخته مرگ و زندگي
تا کوچه باغ خاطره هاي گريز پا،
تا شهر يادها...
ديگر شراب هم
جز تا کنار بستر خوابم نمي برد،
           

هان اي عقاب عشق!
از اوج قله هاي مه آلود دور دست
پرواز کن به دشت غم انگيز عمر من
آنجا ببر مرا که شرابم نمي برد!
آن بي ستاره ام که عقابم نمي برد!
          

در راه زندگي،
با اينهمه تلاش و تمنا و تشنگي،
با اينکه ناله مي کشم از دل که: آب... آب!
ديگر فريب هم به سرابم نمي برد!

پر کن پياله را ...

 

نوشته شده در پنجشنبه پنجم مهر 1386ساعت 0:8 AM درد و دلهاي مرضيه |

سلام به همه دوستای خوبم

 

ممنون از اینکه تو این مدت منو تنها نذاشتید و شرمنده که کلبه پاییزی رو بدون

 

صاحب خونه  رها کردم و بهتون سر نزدم ...

 

راستش یه مدتی درگیر کنکور کارشناسی بودم بعد از اون هم یه جورایی اصلا

 

حسش نبود، نمی دونم چطور بگم، به خودم می گفتم چرا وبلاگ رو آپ کنم ؟؟؟

 

که چی بشه ؟ آخرش که چی ؟ اون کسی که باید بخونه که نمی خونه ...

 

خسته ام از این دنیا، از این زمونه ی نامردی و دورنگی، از این همه بی معرفتی ...

 

خسته ام از همه چیز و همه کس ، از خودم ..... 

 

 

چرا نوشتم در برگ تنهاییم برای تو، نمی دانم؟

 

شاید روزی بخوانند بر تو، عشق مرا ...

 

می دانم روزی خواهی آمد، می دانم ...

                     

                              می دانم که باز خواهی گشت ...

                                                             

                                                                می دانم ؟!!!

ولی شاید اون روز خیلی دیر باشه ...

 

                                                ***

 

نگاه ساکت باران به روی صورتم،

                                    دزدانه می لغزد

 

ولی یاران نمی دانند که من 

                                  دریایی از دردم ...

 

به ظاهر گرچه می خندم ولی

                                     اندر سکوتی تلخ،

                                                      می گریم ...!!!

 

 

نوشته شده در دوشنبه بیست و نهم مرداد 1386ساعت 0:31 AM درد و دلهاي مرضيه |

 

   

     من دگر به آینده فکر نخواهم کرد،

                             و به گذشته نخواهم اندیشید ....

       

           من، آه ...

            

                        رهایم کن ! بگذار ...

 

 

 

نوشته شده در دوشنبه چهارم تیر 1386ساعت 1:19 AM درد و دلهاي مرضيه |

آواز عاشقانه ...

 

آواز عاشقانه ی ما در گلو شکست

حق با سکوت بود، صدا درگلو شکست

دیگر دلم هوای سرودن نمی کند

تنها بهانه ی دل ما در گلو شکست

سربسته ماند بغض گره خورده در دلم

آن گریه های عقده گشا در گلو شکست

ای داد، کس به داغ دل باغ، دل نداد

ای وای، های های عزا در گلو شکست

آن روزهای خوب که دیدیم، خواب بود

خوابم پرید و خاطره ها در گلو شکست

"بادا" مباد گشت و "مبادا" به باد رفت

"آیا" ز یاد رفت و "چرا" در گلو شکست

فرصت گذشت و حرف دلم ناتمام ماند

نفرین و آفرین و دعا در گلو شکست

تا آمدم که با تو خداحافظی کنم

بغضم امان نداد و خدا ... در گلو شکست!

 

 

نوشته شده در دوشنبه چهاردهم خرداد 1386ساعت 1:17 AM درد و دلهاي مرضيه |

فاجعه ی بزرگ !!!

 

روز تولدم رو به خودم و همین طور به شما دوستای خوبم

تسلیت می گم!

                                               

                                                                        غم آخرتون باشه ...

 

نوشته شده در شنبه بیست و دوم اردیبهشت 1386ساعت 11:55 PM درد و دلهاي مرضيه |

خسته !!!

 

از بیم و امید عشق ،رنجورم

آرامش جاودانه می خواهم

بر حسرت دل دگر نیفزایم

آسایش بیکرانه می خواهم

                                            پا بر سر دل نهاده ، می گویم:

                                            "بگذشتن از آن ستیزه جو خوش تر

                                             یک بوسه ز جام زهر بگرفتن

                                             از بوسه ی آتشین او خوش تر!"

می سوزم از این دو رویی و نیرنگ

یکرنگی کودکانه می خواهم

ای مرگ از آن لبان خاموشت

یک بوسه ی جاودانه می خواهم ...

                                                               فروغ

 

نوشته شده در یکشنبه شانزدهم اردیبهشت 1386ساعت 1:45 AM درد و دلهاي مرضيه |

 

نشسته زنگ جدایی به صفحه دل من

                                          شکسته شاخه امید و خانه خاموش است

تنیده تار سیه عنکبوت نومیدی

                                          فشرده پنجه و با روح من هم آغوش است

میان خانه  ویرانه ی جوانی من

                                          به هر طرف نگرم جای پای حرمان است ...

 

نوشته شده در جمعه سی و یکم فروردین 1386ساعت 1:55 AM درد و دلهاي مرضيه |

 

سلام به همه ی دوستای خوبم ...

شرمنده از اینکه یه مدت بهتون سر نزدم و وبلاگ رو هم آپ نکردم

آخه حالم خوب نبود و اصلا حس آپ کردن نداشتم ، از طرف دیگه درگیر پروژم هستم ...

به هر حال ممنون از شما دوستای گلم که با نظراتتون تنهام نمی ذارید

 

 

عجب !!!

   عجب دارد این اوقات

                راه و رسم این دنیا

                                 که دوست داشتن تو

                                                   یا نداشتن من ...

 

       برای هیچ کس مهم نیست، مهم نیست ...

                                                         ... باشد،

                                                              حرفی نداریم !!!

 

 

 

نوشته شده در دوشنبه بیستم فروردین 1386ساعت 1:25 AM درد و دلهاي مرضيه |

 

بهار برای همه یکسان نیست

             دلهای خزان زده بهار را نمی فهمند ....

 

نوشته شده در چهارشنبه یکم فروردین 1386ساعت 1:38 AM درد و دلهاي مرضيه |

درد گنگ!!!

 نمي دانم چه مي خواهم بگويم
زبانم در دهان باز بسته ست
در تنگ قفس باز است و افسوس
كه بال مرغ آوازم شكسته ست
نمي دانم چه مي خواهم بگويم
غمي در استخوانم مي گدازد
خيال ناشناسي آشنا رنگ
گهي مي سوزدم گه مي نوازد
گهي در خاطرم مي جوشد اين وهم
ز رنگ آميزي غمهاي انبوه
كه در رگهام جاي خون روان است
سيه داروي زهرآگين اندوه
فغاني گرم وخون آلود و پردرد
فرو مي پيچيدم در سينه تنگ
چو فرياد يكي ديوانه گنگ
كه مي كوبد سر شوريده بر سنگ
پريشان سايه اي آشفته آهنگ
ز مغزم مي تراود گيج و گمراه
چو روح خوابگردي مات و مدهوش
كه بي سامان به ره افتد شبانگاه
درون سينه ام دردي ست خونبار
كه همچون گريه مي گيرد گلويم
غمي ‌آِفته دردي گريه آلود
نمي دانم چه مي خواهم بگويم

                                             هوشنگ ابتهاج

 

نوشته شده در یکشنبه بیستم اسفند 1385ساعت 0:52 AM درد و دلهاي مرضيه |

دوستی ...

 

 

   دل من دیر زمانیست که می پندارد

                 دوستی نیز گلی است

                                    مثل نیلوفر و ناز

                  ساقه ی ترد ظریفی دارد،

                          بی گمان سنگدل است آنکه روا می دارد،

                                                      جان این ساقه ی نازک را

                                                 ــ دانسته ــ

                                                                بیازارد !

 

نوشته شده در سه شنبه هشتم اسفند 1385ساعت 0:38 AM درد و دلهاي مرضيه |

 

چقدر دوست داشتم

           تمام دلتنگی های این روزها را

                        با کسی قسمت می کردم

و یا کسی بود برای گوش دادن

                        و درد و دل کردن،

                                        بماند ...

                                           که آنقدر فاصله زیاد شده

که هر چه فریاد می زنم،

                            گویا ....

                                  صدایم را نه تو می شنوی

                                                     و نه هیچ کس دیگر ...!!!

 

نوشته شده در دوشنبه سی ام بهمن 1385ساعت 11:49 PM درد و دلهاي مرضيه |

تقدیم به ...

  

     روز والنتاین رو به تمام عاشقان تبریک می گم  

       البته عاشقای واقعی ...                   

 

  ابر دلم می گرید برای تو

                     اما بادی نیست

                               که اشکها را به سویت بیاورد

                                                      که باور کنی قطره های چکیده را ...

 

نوشته شده در چهارشنبه بیست و پنجم بهمن 1385ساعت 11:27 PM درد و دلهاي مرضيه |

یاد و خاطره ی فروغ همیشه فروزان شعر فارسی گرامی باد ...

 

 

همیشه همین طور بوده است ...

همیشه ، این گونه بوده است :

       

        تا آن هنگام که هستند

                      نه هنرشان و نه خودشان را بر نمی تابیم .

 

ولی گذر زمان که تاریخ نام نهادیمش

                   به تکرار نشان داده است

            که تمامی شان برتر از تنگ نظری ها بوده اند .

 

آن هنگام که رفتند،

                 ماندند و جاودانه شدند

                                 همچنان که او " فروغ جاودانه " شد .

 

چهلمین سالگرد در گذشت فروغ فرخ زاد رو به همه دوستداران فروغ تسلیت می گم .

 

 

 

دلم گرفته است

دلم گرفته است

 

به ایوان می روم و انگشتانم را

بر پوست کشیده ی  شب می کشم

چراغ های رابطه تاریک اند

چراغ های رابطه تاریک اند

 

کسی مرا به آفتاب

معرفی نخواهد کرد

کسی مرا به میهمانی گنجشک ها نخواهد برد

پرواز را به خاطر بسپار

                 

                        پرنده مردنی است .

 

 

نوشته شده در سه شنبه بیست و چهارم بهمن 1385ساعت 2:48 AM درد و دلهاي مرضيه |

به یاد پریسا ...

 

 

Jump In The Fire

پرش به درون آتش

Down in the depths of my firey home

پايين و در اعماق خانه آتشينم

The summons bell will chime

ناقوسهاي فراخواني به صدا در خواهد آمد

Temting you and all earth

تو و سراسرا زمين را وسوسه مي كند

To join our sinful kind

كه به نوع گناهكار ما بپيوندي

There is a job to be done and i am the one

كاري بايد به انجام رسد و بر عهده من است

You people make me do it

شما مردم مرا به انجامش ناچار مي كنيد

Now it is time for you fate and I wont hesitate

اكنون موعد سرنوشت شما رسيده است و من

To pull you down into this pit

درنگ نخواهم كرد در كشيدن شما به درون اين مغاك

So come on

پس بيا

Jump in the fire

به درون آتش بپر

So come on

پس بيا

Jump in the fire

به درون آتش بپر

With hell in my eyes and with death in my veins

با دوزخ در چشمهايم و مرگ در رگهايم

The end is closing in

پايان نزديك مي شود

Feeding in the minds of man

و ذهن انسان را تغذيه مي كند

And from their souls with in

و از روح درونشان

My disciples all shout to search out

شاگردان من براي خارج شدن فرياد مي زنند

And they always shall obey

و آنها همواره اطاعت خواهند كرد

Follow me now my child not the meek and the mind

فرزندم ، اكنون به دنبال من بيا نه رام و نه آرام


 

نوشته شده در پنجشنبه نوزدهم بهمن 1385ساعت 11:51 PM درد و دلهاي مرضيه |

خداحافظ ...!!!

 

سخت است

            هنگام وداع

                   آنگاه که در می یابی

    چشمانی که

                    در حال عبور است

            پاره ای از وجود تو را نیز

                                    با خود خواهد برد ... !

 

نوشته شده در شنبه چهاردهم بهمن 1385ساعت 11:16 PM درد و دلهاي مرضيه |

خداحافظ همین حالا ...

 

چه غمگين است آهنگ خداحافظ ...

چه غمگينم از اين رفتن ،

از اين فرداي تنهايي چه بيزارم

دلم تنگ است ...

دلم چون برگ زرد پاييزي پر از درد است

صداي خش خش برگها به همراه تپيدنهاي قلبم مي شود آ غاز

و من تنها تر از تنها به حال برگهاي زرد مي گريم

ولي تگ برگ سبزي هم به حال من

                                                   هرگز نمي گريد ...!!!

 

امروز آخرین روز از آخرین هفته از آخرین ترم هم گذشت و این یعنی پایان همه ی با هم بودنها و خاطرات تلخ و شیرینی که با هم داشتیم ...

باورش خیلی سخته ۴ ترم به سرعت باد گذشت و دیگه هم تکرار نمی شه

دلم خیییلی گرفته ، خيلي سخته رفتن از اینجا و دل کندن از بچه ها و همه اون خاطرات ، از شهری که طبیعت زیباش هیچ وقت یادم نمی ره ، مخصوصا پاییزش که واقعا محشره ... 

دو سال در كنار هم بودن با همه سختي ها و شيريني هاش گذشت ، ما مونديم و يه كوله بار تجربه و خاطره و حسرت روزاي رفته ... روزايي كه خيلي مفت از دست داديم و قدرشون رو ندونستيم

از همن الان دلتنگي هام شروع شده ... دلم واسه همتون تنگ مي شه و فراموشتون نمي كنم نكنه كه منو فراموش بكنيد  

امشب آخرين شبي بود كه در كنار هم بوديم (من ، مهناز ، پريسا و سارا ) و فردا هم خداحافظ واسه هميشه ...

راستي قرارمون يادتون نره : ۱۲/۲/۱۳۹۰

                     

               نمي دانم چرا زيبا چنين است؟

                                                      چرا آغازدوستي اين چنين است؟

               چرا  بعد از دو روز  آشــنايي

                                                        دگـر آغاز مي گردد جـدايي

 

نوشته شده در شنبه هفتم بهمن 1385ساعت 2:51 AM درد و دلهاي مرضيه |

حوض بلوري !

 

من ماهي ام و صيد شدم از دل دريا

                                       تنها غم من محنت دوريست ، خدايا

در حسرت دريايم و در جام گرفتار

                                       زندان من اين حوض بلوريست،خدايا !

 

نوشته شده در دوشنبه بیست و پنجم دی 1385ساعت 0:1 AM درد و دلهاي مرضيه |

بازی ...

 

يكي از دوستاي خوبم (بارون عزيز) من رو به يه بازي دعوت كرده كه منم به دعوت اون وارد اين بازي مي شم كه بايد پنج تا از خصوصياتم رو بگم ، البته بايد اعتراف كنم كه يه كمي سخته ....

1. يه كمي مغرورم ... 
خيلي احساساتي هستم ولي به راحتي احساساتم رو بروز نمي دم
و نمي تونم غم و ناراحتي ديگران رو ببينم ...

 2. دوست ندارم كسي رو از دست خودم ناراحت كنم
و اگه از دست كسي ناراحت بشم و قهر کنیم واسه عذر خواهي پيش قدم نمي شم
زود با كسي صميمي نمي شم ولي اگر هم با كسي دوست شدم تا آخرش باهاش هستم ...

۳. هنر رو خيلي دوست دارم مخصوصا نقاشي رو  
به موسيقي هم خييلي علاقه دارم و بيشتر آهنگهاي آروم و غمگين گوش مي دم با شعر زندگی می کنم و بیشتر شعر نو می خونم و به عرفان هم علاقه دارم ...

4. طبيعت و دريا و جنگل رو هم خيلي دوست دارم 
و از قدم زدن زير بارون پاييزي خييييييلي لذت مي برم
البته برف رو هم دوست دارم
از همه مهمتر عاشق پاييزم ...

5. و در آخر اينكه يه بار عاشق شدم و عاشق هم مي مونم و درد عشق رو هم كشيدم ولي هنوز معتقدم كه زندگي بدون عشق معنا نداره ... به نظر من هر آدمي تو زندگيش فقط يه بار عاشق مي شه و بايد تا آخر پاي عشقش بمونه...

بازي جالبي بود و در عين حال سخت و من هر چيزي رو كه به ذهنم رسيد گفتم خوشحال مي شم كه شما هم با توجه به شناختتون از من نظرتون رو صادقانه بگيد  ...
حتما ... يادتون نره

 

 

نوشته شده در پنجشنبه چهاردهم دی 1385ساعت 0:13 AM درد و دلهاي مرضيه |

جدايي ...

 

عشق تقدير است،

           تلخ ترين پوزخند تقدير

اما جدايي يك تقدير نيست

          يك انجماد ارادي است

                               جدايي شايد :

تلخ ترين پوزخند

                    اطاعت است ...!!!

 

نوشته شده در جمعه هشتم دی 1385ساعت 0:28 AM درد و دلهاي مرضيه |